Rys historyczny leczenia krwią

Według zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia ( WHO ) i Rady Europy, każdy kraj powinien być samowystarczalny w zakresie zaopatrzenia w krew i jej składniki. 
Wskaźnikami mówiącymi o poziomie krwiodawstwa i krwiolecznictwa w danym kraju są : liczba oddań krwi oraz liczba dawców przypadających na 1000 mieszkańców. 

Zdrowy człowiek, krwiodawca nadal pozostaje jedynym źródłem tego niczym niezastąpionego leku, jakim jest krew. 

Krew od najdawniejszych czasów była otaczana szacunkiem i w sposób szczególny absorbowała ludzką uwagę. Dopatrywano się w niej tajemniczej siły i uważano, że jest siedzibą duszy. Od zarania dziejów składano bóstwom krwawe ofiary, pito świeżą krew, a nawet kąpano się w niej - wierząc w jej magiczną moc. Należy podkreślić, że przez długi czas wiele chorób próbowano leczyć upustami krwi, uważając, że " upuszczanie złej krwi '' przyniesie dobroczynny skutek. Praktyka krwioupustów , wykonywanych często przez cyrulików stosowana była przez długie wieki.
Wielkim zwolennikiem krwioupustów był Francois Broussais, który w latach 1772 - 1830 zalecał w leczeniu wielu chorób, między innymi duru brzusznego, przykładanie pijawek. Ta metoda leczenia cieszyła się na początku XIX wieku taką popularnością , że w tym celu w ciągu jednego roku sprowadzono do Francji 40 milionów pijawek. 

Pierwsze w świecie próby przetaczania krwi podejmowane były w XVII w. W 1667 r. przypadkowym sukcesem zakończyła się pierwsza w historii transfuzja krwi - Jean Baptist i Paul E. Emmerez przetoczyli 15 letniemu chłopcu z wysoką gorączką krew jagnięcia. Pozytywny wynik jaki otrzymał , zachęcił go do dalszych prób, które jednakże zakończyły się niepowodzeniem. Wobec ciężkich , śmiertelnych powikłań , prawie na dwa wieki przerwano eksperymenty z przetaczaniem. 
Przełomem w transfuzjologii stało się odkrycie w 1901 r. przez Karla Landsteinera trzech cech grupowych krwi, a także przyjęcie przez polskiego uczonego Hirszfelda nazewnictwa grup A, B, AB, O. W roku 1940 Karl Landsteiner odkrył, że na krwinkach czerwonych większości ludzi ( ok. 85 % populacji ) znajduje się tzw. antygen Rh, który ma istotne znaczenie przy " dobieraniu '' krwi dla chorego.
Doniosłe znaczenie w procesie konserwowania krwi miało stosowanie od 1914 r. cytrynianu sodowego. W roku 1992 jednorazowe zestawy pojemników z tworzyw sztucznych zastąpiły szklane butelki. W ten sposób można było m.in. uniknąć problemów związanych ze sterylizacją szkła. Możliwa stała się realizacja podstawowej zasady współczesnego krwiodawstwa - bezpieczne uzyskiwanie z jednego pobrania krwi trzech jej składników : krwinek czerwonych, płytek krwi oraz osocza. Dzięki temu pacjent może otrzymać ten składnik krwi, którego rzeczywiście potrzebuje.
Dzięki tzw. separatorom komórkowym, urządzeniom rozdzielającym krew, można pobierać od dawców wyłącznie osocze lub krwinki, można też przeprowadzać u chorych zabiegi plazmaferezy leczniczej, leukaferezy lub trombaferezy. 

Historia rozwoju krwiolecznictwa ma początek w okresie międzywojennym. Przetaczano krew rzadko, jedynie w większych szpitalach. 
Pierwszym ośrodkiem w Polsce, który zajmował się problemami transfuzjologii był utworzony w 1935 r. w Warszawie Instytut Pobierania i Konserwacji Krwi. 
Po II wojnie światowej organizowaniem krwiodawstwa zajmował się Polski Czerwony Krzyż . Pierwsze przetoczenia były transfuzjami bezpośrednimi : dawców kierowano do szpitali i krew przetaczano " z żyły dawcy do żyły biorcy '' 
Rok 1958 jest początkiem honorowego krwiodawstwa w Polsce ( w 1958 r. 2,5 % krwi pozyskiwano od dawców honorowych , a w roku 1992 już blisko 99 % ) Istotną rolę w promowaniu honorowego krwiodawstwa odegrały kluby HDK PCK , które powstawały we wszystkich środowiskach i zakładach pracy. 
W Polsce wynosi on 30, a w krajach Europy Zachodniej blisko 60. W Polsce potrzeba więcej osób oddających krew systematycznie i wielokrotnie. 

Czynniki wpływające na wzrost zapotrzebowania na krew i jej składniki :
      • Rozwój medycyny umożliwiający ratowanie ludzi od pierwszych chwil życia do późnej starości, 
      • Starzenie się społeczeństwa, 
      • Wzrost liczby zachorowań na nowotwory, 
      • Zwiększenie skuteczności systemu ratownictwa medycznego, 
      • Poprawa dostępności do świadczeń medycznych, 
      • Wzrost liczby transplantacji 
Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach powstało w 1948 r. i zaopatruje w krew 154 szpitale i kliniki województwa śląskiego. Każdego dnia dostarczamy do szpitalnych Banków Krwi 200-250 litrów tego cennego leku. Krew należy do najpotężniejszych leków, którymi dysponuje współczesna medycyna. 
Od ponad 30 lat trwają badania nad wyprodukowaniem tzw. "sztucznej krwi", ale jak dotąd nie udało się uzyskać żadnych preparatów, które mogłyby zastąpić erytrocyty jako nośnika tlenu, czy płytek krwi w procesie krzepnięcia.

Zdrowy człowiek, krwiodawca nadal pozostaje jedynym źródłem tego niczym niezastąpionego leku, jakim jest krew. 

Zespół Szkół Samochodowych w Gliwicach

im. Gen. Stefana Roweckiego "Grota"


ul. Kilińskiego 24a, 44-122 Gliwice

sekretariat@zss.gliwice.eu

32 231 49 11 lub 32 230 19 93
Masz pytanie? Wyślij wiadomość

Warsztaty Szkolne:


ul. Strzelców Bytomskich 25
44-109 Gliwice Łąbędy

32 234 19 45

zssam.warsztaty@gmail.com

Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów:


ul. Strzelców Bytomskich 25
44-109 Gliwice Łąbędy

32 234 21 50

poniedziałek - piątek 8:00 - 19:00
sobota 8:00 - 13:00